Selecteer een pagina

Enkele weken geleden werd ik gevraagd een gastles te geven op de Vrije Universiteit van Amsterdam. ‘Wow’, dacht ik, ‘een gastles op de VU, dat is best gaaf’. Ik had een bespreking met Assistent Professor Jos Akkermans over de inhoud van de les. Het moest natuurlijk wel enigszins aansluiten bij de lesstof die op dat moment werd behandeld. Dat vond ik niet meer dan logisch, maar ik sprak wel af dat ik het vooral op mijn eigen wijze zou invullen. Ik merkte op vooral niet te willen lesgeven door “les” te geven. Ik wil de mensen juist inspireren en enthousiasmeren.

Vanuit inspiratie ontstaat nieuwsgierigheid. Het is vooral nieuwsgierigheid die mensen doet ondernemen. Kijken wat er om de hoek staat, wat er achter de volgende heuvel is, wat er gebeurt als je een stapje verderzet.

Vanuit enthousiasme ontstaat doorzettingsvermogen. Bij elke stap wordt je meer enthousiast en wil je een nieuwe stap zetten. Ook al val je na een paar stappen een plat op je bek, dan nog sta je op, zet je een nieuwe stap en denk je vooral ‘dat gaat mij niet weer gebeuren’.

Zo zet je steeds een stap, aangemoedigd door enthousiasme en geïnspireerd door nieuwsgierigheid. Dat is de wijze waarop ik mijn kennis wil overdragen en mijn ervaring wil delen met anderen.

Bij de VU zaten zo’n 80 studenten Bedrijfskunde in de zaal. Ze waren bezig met Human Resource Management. Personeelszaken dus, maar HRM klinkt natuurlijk beter. Ze vooral nieuwsgierig naar wat ze in de praktijk nu eigenlijk zouden gebruiken van al die lesstof waar ze zich doorheen ploeterden. Mijn gastles had ik opgezet als een presentatie van een groot project dat ik ooit zelf als Projectmanager heb geleid. In dit geval een project van internationale proporties waarbij de datacenters (alle centrale computers, applicaties of programma’s, gegevens, etc.) moesten worden verhuisd van Amerika naar Nederland.

Binnen elk project is het vooral belangrijk te weten wie welke rol vervult, wat de afspraken zijn, wat de verantwoordelijkheden zijn, welke bevoegdheden iemand heeft, binnen welke marges moet worden gebleven en welke risico’s nog aanvaardbaar zijn, hoe wordt gecommuniceerd, in welke tijd het moet worden gerealiseerd en tegen welke kosten. Om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden maak je een onderverdeling in fasen. Heel veel HRM zaken dus. Wat vooral belangrijk is, is waarom het project überhaupt wordt uitgevoerd. Dat is de business case.

Wat ik zelf veel interessanter vond is het verhaal wat ik parallel aan het projectverhaal vertelde. Met foto’s en filmfragmenten nam ik de studenten mee naar een expeditie in Papua. In 2015 begeleidde ik brandweermannen en brandslachtoffers (burnsurvivors zoals ze zichzelf liever noemen, en terecht) op een expeditie dwars door de jungle van Papua naar de top van de Carstensz Pyramide op 4892m hoogte. Een helse tocht en een gevaarlijke beklimming. Een

expeditie is ‘gewoon’ een project. Ook bij een expeditie spreek je af wie welke rol op zicht neemt en hoe wordt gecommuniceerd. Elk facet van de expeditie had ik ondergebracht in een fase en in elke fase moesten risico’s en marges worden beoordeeld en vergeleken met de business case. Die business case is helder…allemaal veilig thuiskomen. De foto’s en filmfragmenten maakten de presentatie spectaculair. Inspiratie en enthousiasme voerden de boventoon. Wat vooral duidelijk werd is dat de honderden bladzijden theorie in de praktijk wel degelijk worden gebruikt. Wat ook duidelijk werd is dat veelal dezelfde begrippen in compleet andere situaties hetzelfde zijn, werkend aan een computer in een gebouw of hangend aan een touw boven een afgrond op 4700m hoogte. Andere situatie, andere snelheid van handelen, andere gevolgen, maar toch hetzelfde proces.

Wat bovenal duidelijk werd en waar ik zelf ook steeds weer achter kom, is dat je met inspiratie en enthousiasme de wijde wereld in kunt. Je moet het alleen nog even doen. Nog een paar duizend bladzijden en dan kunnen de Bedrijfskundestudenten hun eigen avonturen gaan beleven. Wie weet word ik straks door een van hun weer geïnspireerd en geënthousiasmeerd.