Selecteer een pagina

Loop rond in een willekeurig ziekenhuis en de meeste artsen hebben 3 of 4 pennen in hun borstzak. Handig, dan heb je altijd een reserve, want je zal zien dat een pen het niet doet op het moment dat je die ‘echt’ nodig hebt. Lukt het eens niet, dan is het leed natuurlijk heel klein en te overzien.

Schalen we op naar bedrijfsniveau, dan wordt het een andere zaak. Als de computer niet werkt, de applicatie het niet doet of het netwerk down is, dan kan dat heel veel geld kosten en ligt reputatieschade op de loer. Om dit te voorkomen wordt “in de automatisering” vaak gesproken over het opzetten van een Disaster Recovery of High Availability omgeving.

 

Wat is nou eigenlijk het verschil?

 

De term Disaster Recovery werd in de zeventiger jaren gebruikt toen duidelijk werd dat steeds meer bedrijven van computers gebruik gingen maken. Kaartenbakken werken geleegd, applicaties gevuld. Als een systeem dan eens niet functioneerde, dan werd het al gauw een heel gedoe om bij de gegevens te komen. Soms lukt het helemaal niet meer om iets te herstellen. Door steeds vaker op computersystemen te vertrouwen werd het ook nodig ‘iets’ te doen om ‘een ramp te voorkomen’. Disaster recovery plannen werden gemaakt en een nieuwe industrie was in de maak. De back-up is een eenvoudige vorm van Disaster recovery. Iets terugzetten bleek al gauw niet altijd mogelijk en al helemaal niet als de hardware defect was. Extra hardware (denk aan de extra pen van de arts) was geen overbodige luxe. Daarop kon de back-up immers altijd worden teruggezet.

In de jaren tachtig en negentig veranderde het serviceniveau. Continue interactieve processen en nog later ook de online services kregen de overhand op batchprocessen. Dit maakte het moeilijker om met een back-up de data veilig te stellen en de service te blijven verlenen. De tijd om een back-up terug te zetten bleek soms te lang. De Disaster Recovery (DR) methode met back-up evolueerde in een methode waarbij direct data wordt weggeschreven op een extra server. Direct als in real-time.

Als de back-up nodig is, dan hoef je slechts in te loggen op de extra of back-up server. De moeilijkheid was de weg terug nadat er op de back-up serveer was doorgewerkt. Als de back-up server uiteindelijk een tijdelijke server bleek, dan moest alsnog een back-up worden gemaakt op een nieuw in te richten productieserver. Dit trage proces ondermijnde de integriteit van het gehele systeem en van het serviceniveau.

 

Hier komt High Availability om de hoek kijken. Ook nu wordt alles direct weggeschreven, maar is er ook een High availability proces dat data repliceert van de back-up server terug naar het originele systeem en/of een derde systeem. Als je dus doorwerkt op het back-up systeem na een calamiteit, dan wordt alles wat je doet als een transactie teruggeschreven naar het originele systeem en/of het derde systeem. Er is dus geen enkele vertraging meer bij de overgang naar andere servers. Door de toepassing van nieuwe technologieën en de ontwikkeling van snelle internetverbindingen kan deze replicatie bijna eindeloos worden herhaald, waardoor data en applicaties op een veelvoud van systemen in datacenters over de hele wereld worden weggeschreven.

Tegenwoordig zijn Disaster Recovery en High Availability oplossingen mogelijk die financieel bereikbaar zijn voor vrijwel alle type bedrijven, groot en klein.

Conclusie?

Denk eens na over uw behoefte aan Disaster Recovery en High Availability, mocht u dat tot op heden nog niet doen.

 

Moraal van dit verhaal?

Als u er dan toch aan denkt, zet die gedachten dan eens om in daden. Uitstel vanwege kosten of ontbrekende kennis is niet meer nodig. Veel leveranciers kunnen u goed op weg helpen.

 

Bronnen:

http://www.pst.eu/wat-doen-we/solutions/disaster-recovery/

http://www.wikipedia.com