Selecteer een pagina

Morgen ga ik op vakantie. Relaxen, wandelen en fietsen in Limburg. Dan naar Barcelona en daarna nog een weekje weg in eigen land. Heerlijk! Hoe anders was dat vorig jaar.

Vorig jaar werd ik gevraagd om assistent expeditieleider en voorklimmer te zijn van een klimexpeditie. Doel was om een van de beroemde Seven Summits te beklimmen, de Carstensz Pyramide in Papua. Fantastisch! Meer nog, omdat het een droomreis betrof van brandweermannen en ‘burn survivors’ die de wereld zouden laten zien dat die spreekwoordelijke berg te overwinnen is. En gelijk hadden ze.

Mijn proces

Voor mij viel die expeditie naar Papua midden in een periode dat ik de verkoop van mijn bedrijf aan het afronden was. Het was de laatste fase van een proces dat ik een paar jaar daarvoor was begonnen. Geen ideale timing dus. Toch ging ik. Ik had tijdens mijn proces namelijk ook het besluit genomen om volop te genieten van dit soort buitenkansjes en die vooral ‘te pakken’. Dus ik ging zo’n beetje hals over kop naar Papua.

De jaren daarvoor was ik vooral onrustig. Wat wilde ik nou? Natuurlijk vond ik het heerlijk om in mijn eigen bedrijf te werken. Tegelijk werd dat ook benauwend. In plaats van vóór mijn bedrijf te werken, zat ik er dagelijks tot mijn nek middenin. Andere ideeën en mogelijkheden kwamen voorbij. Soms hadden die zijdelings met het bedrijf te maken, soms ook helemaal niet. Feit was dat ik het ontzettend leuk zou vinden om eens te onderzoeken of zo’n idee of mogelijkheid iets voor mij zou zijn. Dat ‘feit’ werd een probleem. Ik kon er niets mee. Steeds weer werd ik opgeslokt door de dagelijkse werkzaamheden. Mooi bedrijf, fijne klanten en fantastische collega’s, maar ik wilde ook weleens iets anders doen. Gewoon eens kijken of mij dat zou bevallen. Moeilijk dus.

Tijdens de vele wandelingen, vaak in de bergen, kon ik langzaamaan mijn gedachten ordenen. Ik sprak er uren met mijn vader. Ja, hij is die stoere man op die hangende steen in de foto .

Het mooie van die bergwandelingen is dat er ruimte ontstaat. Het uitzicht wordt grootser, je kunt letterlijk verder kijken. Gesprekken hoeven niet te worden afgemaakt. Je pikt ze na een paar uur stilte gewoon weer op. Het was steeds weer een fantastische setting om heel figuurlijk door mijn proces te wandelen.

De verkoop van mijn bedrijf

Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. Ik wist niet wat ik zou willen doen, ik had er immers nauwelijks de tijd voor om die kant te onderzoeken. Ik wist wel dat ik iets anders, iets méér, zou willen doen. Om die ruimte te creëren, zo had ik besloten, zou ik in ieder geval moeten stoppen met wat ik nu deed. Ik nam de beslissing om mijn bedrijf te verkopen. Een significante volgende stap in mijn proces was daarmee gezet. Uiteindelijk heeft mijn vriend en zakenpartner het gekocht. Ik werk nog steeds in “mijn” bedrijf. Minder en vooral ánders. Heerlijk! Ik heb nu de tijd om ook andere mogelijkheden te onderzoeken. Verder te kijken. Dingen te proberen en tegelijkertijd te blijven werken met diezelfde fijne klanten en fantastische collega’s.

Dus wat wordt het?

Start jij jouw proces? Wil je wel, maar twijfel je? Zit je er middenin? Wordt het na de vakantie business as usual? Of zet je een stap en ga je voor new business? Ik ben benieuwd en zou het leuk vinden als je het mij laat weten.

Fijne vakantie!

Arnaud